กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147 มารดาเป็นเช่นไร บุตรีก็เป็นเช่นนั้น
“ข้าเพียงป้องกันไว้ก่อนเท่านั้น อย่างไรเสียสกุลลู่ก็มีกำลังอ่อนด้อย นอกจากท่านพ่อแล้ว ก็มีเพียงเด็กหนุ่มที่ยังเรียนอยู่ในสำนักศึกษาคนหนึ่ง กับเด็กเล็กที่ยังเดินไม่คล่องอีกคน ไม่มีบุรุษคนใดในบ้านที่พึ่งพาได้” ลู่เสี่ยวหนิงกล่าว
กู้สือเฟิงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “ถึงจะพูดกันว่าอย่านินทาผู้อื่นลับหลัง แต่แม่เลี้ยงของเจ้าคนนี้ก็แย่เกินไปแล้ว วันนี้เรื่องของแม่เลี้ยงเจ้าแพร่ไปทั่วทุกแห่ง”
“แพร่ไปทั่วทุกแห่งหรือ?” ลู่เสี่ยวหนิงแปลกใจอยู่บ้าง นางยังไม่ได้เริ่มแผนโจมตีด้วยข่าวลือเลย หรือเฉินซือเหยาจะช่วยนาง?
“พวกเขาพูดอะไรกันบ้าง?”
กู้สือเฟิงอ้าปากแล้วกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “ข้าพูดไม่ออก”