กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 เจ้าไม่ใช่คนหรือ
ลู่เสี่ยวหนิงไม่ยอมแล้ว ฉวยถ้วยสุรากลับคืนมาราวหมาป่าหิวโหยตะครุบเหยื่อ “ก็ไม่ใช่เจ้าเป็นเจ้ามือเสียหน่อย จ้าวอิ๋นเฉิงยังไม่ว่าอะไรเลย แต่เจ้ากลับหาว่าข้าดื่มมากเกินไป”
ฮึ ขี้เหนียวจริง ยังดีที่สุรานี่ไม่ใช่ของเขา ลู่เสี่ยวหนิงรินสุราใส่ถ้วยของตนจนเต็มด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง แล้วถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะยกดื่มรวดเดียวจนหมด
หวงฝู่เส้าเย่กลัดกลุ้มยิ่งนัก เขาหวงจนไม่ยอมให้นางดื่มหรือ? ช่างเป็นหมากัดหลี่ว์ต้งปิน ไม่รู้จักแยกแยะคนดีเสียจริง ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอดทนเตือนว่า “นี่คือสุราบุตรีแดงบ่มยี่สิบปี ฤทธิ์เมามันแรงมาก”
“หรือเจ้าคิดว่าข้าคออ่อน?” ลู่เสี่ยวหนิงมองเขาอย่างท้าทาย