กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 อย่าปฏิเสธน้ำใจ
หลังรับประทานอาหารกลางวัน ลู่เสี่ยวหนิงไปดูเฉิงสวินก่อน อาการเขาเป็นหวัดจริง ๆ ยาที่หมอหงสั่งก็ไม่มีปัญหา นางจึงวางใจกลับไปพักผ่อนที่หอหานชุ่ย
ตู้รั่วอั้นไว้แทบไม่ไหวแล้ว พอกลับถึงหอหานชุ่ย ซึ่งมีแต่คนกันเอง นางก็อดบ่นไม่ได้
“พวกนางต้องพูดจาใส่ร้ายคุณหนูต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าไปมากมายเพียงใด ถึงได้พร่ำอยู่เช่นนั้น? เรื่องที่พวกนางทำผิด ทำเรื่องน่าอับอาย เหตุใดไม่พูด? เรื่องที่ถูกฮูหยินหลายท่านเหน็บแนมจนแทบเงยหน้าไม่ขึ้น เหตุใดไม่พูด? เรื่องที่แอบไปเกี้ยวพาซื่อจื่อในป่าพระเจดีย์ เหตุใดไม่พูด? ป่าพระเจดีย์เป็นสถานที่ใด? เป็นที่พำนักของพระเถระในแต่ละยุค นางกลับวิ่งไปเกี้ยวพาที่นั่น ไม่กลัวกรรมตามสนองบ้างหรือ…” ตู้รั่วโมโหจนแทบระเบิด