กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 มือพลั้งไป
ลู่เสี่ยวหนิงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ถูกเขาเอาเปรียบเข้าให้แล้ว สุดท้ายยังหกล้มอีก แถมล้มได้ท่าอัปลักษณ์ถึงเพียงนี้ นางรีบลุกขึ้นพลางเอ่ยถามด้วยแรงกดดันอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เหตุใดเจ้าจึงปล่อยมือ?”
หวงฝู่เส้าเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “มือพลั้งไป”
ลู่เสี่ยวหนิงถลึงตามองเขา จมูกส่งเสียงฮึดฮัดอย่างขุ่นเคือง นางลูบฝ่ามือที่เจ็บจากการล้มไปมา แล้วฉวยจังหวะที่เขาไม่ทันระวัง ถูมือมั่ว ๆ กับอกของเขาสองที ก่อนกล่าวอย่างเอ้อระเหยว่า “มือเปื้อนแล้ว ขอยืมเสื้อผ้าเจ้ามาเช็ดหน่อย”
ท้ายที่สุดยังเสริมอย่างยืนกรานได้อย่างเต็มปากเต็มคำอีกประโยคว่า “เจ้าทำให้ข้าหกล้มเอง”
จากนั้นนางก็วิ่งไปดูภาพวาดด้วยตนเอง