กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68 เลือดกำเดาไหลแล้ว
ลู่เสี่ยวหนิงลนลานหยิบเสื้อผ้า ทว่ากลับพบเรื่องน่าเศร้าว่า ก้อนหินใหญ่เพียงก้อนเดียวที่ใช้หลบเปลี่ยนเสื้อผ้าได้อยู่ห่างจากฝั่งสามสี่เมตร แม้บนกายจะยังสวมเสื้อตัวใน แต่ต้นขาและแขนล้วนเปลือย หากขึ้นฝั่งไปย่อมเผยให้เห็นหมด
ช่างสุขสุดขีดกลับกลายเป็นทุกข์แท้ ๆ นึกว่าที่นี่เงียบสงัด ไม่มีใครมาเสียอีก ใครจะรู้ว่าจะโชคร้ายถึงเพียงนี้ ดันมีคนมาเสียได้
ดูจากท่าทางที่โต้วโค่วต่อสู้กับผู้มาเยือนอย่างยากลำบาก เห็นชัดว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย คราวนี้ลู่เสี่ยวหนิงตื่นตระหนกจริง ๆ จนร้อนรนเหงื่อแตกพลั่ก
“ถึงกับมีวรยุทธ์ด้วยหรือ จงบอกมา เจ้าเป็นคนของผู้ใด?” ผู้มาเยือนถามเสียงขรึม มือยังโจมตีไม่หยุดแม้แต่น้อย
เอ๊ะ? เสียงนี้คุ้นหูเหลือเกิน