กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56 ไม่ได้โง่เกินไป
“แม้จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิด แต่ถึงอย่างไรน้องหญิงรองกับน้องสามก็เป็นคุณหนูที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ท่านพ่อทำโทษพวกนางหนักเกินไปหน่อย ข้าเพียงคุกเข่าสองชั่วยามก็ทนไม่ไหวแล้ว พวกนางคุกเข่าตลอดคืน… เฮ้อ ข้าเองก็อยากอยู่ร่วมกับพวกนางให้ดี พวกเราล้วนเป็นพี่น้องร่วมตระกูลแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมากันถึงเพียงนี้ คิดแล้วก็ชวนให้เศร้าใจนัก” ลู่เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างเสียดาย
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ “เจ้ายังรู้ความ หากพวกนางรู้ความเช่นเจ้าได้บ้าง บ้านนี้คงสงบสุข”
“ท่านย่า ต่อไปข้าจะยอมให้น้อง ๆ มากขึ้นก็แล้วกัน” ลู่เสี่ยวหนิงเอ่ยเอาใจ