กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 พบพานโดยบังเอิญอย่างไม่เหมาะเจาะ
เมื่อลู่เสี่ยวหนิงเห็นชัดว่าเป็นผู้ใดมา นางก็รีบหันหน้าหนี มือข้างหนึ่งเท้าหน้าผาก พลางขยิบตาใส่จ้าวอิ๋นเฉิงอย่างบ้าคลั่ง ในใจท่องซ้ำ ๆ ว่า “มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า”
เมื่อวานซื่อจื่อแห่งอ๋องฉินพบหน้านางแล้ว เขาต้องจำหน้านางได้แน่
จ้าวอิ๋นเฉิงเข้าใจความหมาย ลุกขึ้นเดินไปยังประตูแล้วเอ่ยกับหวงฝู่เส้าเย่ว่า “บังเอิญจริง ๆ พวกเจ้าอยู่ห้องส่วนตัวห้องไหนหรือ? ประเดี๋ยวข้าจะไปดื่มคารวะ”
หวงฝู่เส้าเย่ตาไว เห็นลู่เสี่ยวหนิงตั้งแต่แรกแล้ว จึงหัวเราะหึ ๆ ทันที “เชิญกันมาสู้พบกันโดยบังเอิญไม่ได้ ในเมื่อเจอกันแล้วก็มากินด้วยกันเถิด เส้า□คิดว่าอย่างไร?”