กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 โฉมงามผู้เลอโฉม
หวงฝู่เส้าเจี๋ยไม่สนใจบทกวีหรือสิ่งใดทำนองนั้น ทั้งยังไม่ชอบนั่งร่วมโต๊ะกับหวงฝู่เส้าเย่ จึงลุกจากที่นั่งไปเดินเล่นรอบ ๆ
เมื่อออกจากสวนไห่ถังแล้วมุ่งไปทางตะวันออก ระหว่างผ่านแปลงดอกไม้แห่งหนึ่ง หวงฝู่เส้าเจี๋ยพลันได้ยินเสียงหญิงสาวสะอื้นไห้แผ่วเบา
หวงฝู่เส้าเจี๋ยเดินตามเสียงไป เห็นหญิงสาวสวมอาภรณ์สีครามทะเลสาบกำลังร่ำไห้อยู่ใต้ต้นหลิวริมสระ
มองจากด้านหลัง นางมีรูปร่างเพรียวบางอรชร เอวคอดเล็กจนมือเดียวโอบได้ คอยาวระหงราวหงส์ เส้นผมดำขลับดุจเมฆาดุจหมึก หวงฝู่เส้าเจี๋ยลอบชื่นชมในใจ…งามนัก!
ดูก็รู้ว่าเป็นโฉมงามล่มเมือง
หวงฝู่เส้าเจี๋ยเกิดใจใคร่ขึ้นมา จึงย่องเข้าไปใกล้แล้วโอบหญิงสาวจากด้านหลัง “คุณหนู อย่าคิดสั้นเลย ห้ามกระโดดเด็ดขาด…”