กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 แขกจากจวนสกุลเฉิน
ลู่โหย่วเหรินได้ยินเช่นนั้นก็ซาบซึ้งยิ่งนัก กุมมือของนางไว้แล้วบีบคลึงเบา ๆ “สามีผู้นี้รู้ว่าเจ้าลำบากใจ เสี่ยวหนิงยังเป็นเด็ก เจ้าก็อดทนกับนางให้มากหน่อย”
ฮูหยินโหลวเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “หม่อมฉันเห็นแก่ท่านนายท่าน ก็จะดีต่อนาง”
ลู่โหย่วเหรินรู้สึกปลอบใจยิ่งนัก “เรื่องฟางอ้ายกับเฉิงซื่อ เจ้าเรียกพวกเขามาสั่งสอนให้ดีเถิด ก่อเรื่องวุ่นวายเช่นวันนี้ ดูไม่งามเอาเสียเลย”
ฮูหยินโหลวแสร้งกระเง้ากระงอด “นิสัยของเฉิงซื่อก็เหมือนนายท่านสมัยหนุ่มมิใช่หรือเจ้าคะ?”
ลู่โหย่วเหรินหัวเราะอย่างจนใจ “ได้ ๆ กลับเป็นสามีผู้นี้ผิดเอง”