เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ใส่ร้ายป้ายสี
ลู่ฟางอ่ายบุกเข้ามาด้วยแรงกดดันเกรี้ยวกราด จ้องเขม็งลู่เสี่ยวหนิง ส่วนลู่ฟางฮวาก็มีสีหน้าโกรธเคือง ทว่ายังคงวางท่าสำรวม ไม่เอ่ยปาก
“ท่านย่า อย่าทรงถูกนางหลอกนะเจ้าคะ คนผู้นี้เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้าย ไม่มีเจตนาดีเลย” ลู่ฟางอ่ายกล่าว
ลู่เสี่ยวหนิงหัวเราะเย็นชาในใจ มากันครบแล้วหรือ ดี เช่นนั้นก็จัดการแม่ลูกที่ยกกันมาทั้งชุดไปพร้อมกัน
ลู่เสี่ยวหนิงเอ่ยอย่างเศร้าสร้อยว่า “ท่านย่า เป็นความผิดของเสี่ยวหนิงเอง เสี่ยวหนิงไม่ควรพูดถึงเรื่องของขวัญเลยเจ้าค่ะ เพียงแต่ท่านย่าคิดว่าเสี่ยวหนิงไม่คิดถึงท่าน ไม่คิดถึงครอบครัวนี้ เสี่ยวหนิงจึงน้อยใจจนพูดออกมา เสี่ยวหนิงก็ไม่รู้ว่าที่บ้านจะไม่ได้รับของขวัญ...”
“ลู่เสี่ยวหนิง เลิกเสแสร้งอยู่ตรงนี้เสียที เจ้าใส่ร้ายป้ายสีชัด ๆ” ลู่ฟางอ่ายกล่าวอย่างไม่เกรงใจ
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วแน่น ไม่พอใจอย่างยิ่งที่ฟางอ่ายโวยวายเอะอะ