กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 333 นางใต้แสงไฟริมทาง
ไป๋มั่วไม่เห็นด้วยกับความคิดของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้พูดห้าม
บางทีสำหรับพวกเขา เป้าหมายของการหาเงินก็แค่เอาไว้ทำให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองมีฐานะ
คิดดูแล้วก็ไม่แปลก พวกเขายังเป็นวัยรุ่นอายุราวยี่สิบกันอยู่
จะมีใครบ้างที่ไม่ทะเยอทะยานและหยิ่งทะนง
“จริงสิ พี่มั่ว เมืองอาหารก็เป็นโปรเจกต์ของพี่เหมือนกันใช่ไหมครับ?”
“จะเปิดเมื่อไหร่ครับ? พวกเราจะได้คุยกับร้านค้าล่วงหน้าเรื่องส่งอาหาร...”
ในกลุ่มนั้น สยงเชาเป็นคนสุขุมที่สุด
เขาหันมาถามไป๋มั่ว
เรื่องนี้คุยกันมานานแล้ว