กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 272 ลูกไม้ของซุนเฉิน
“ฉันรู้ว่าคุณต้องกินข้าว งั้นก็รีบไปกินสิ”
ไป๋มั่วบ่นใส่โทรศัพท์
แต่เห็นได้ชัดว่าเจียงลั่วหานไม่ได้คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ
“ฉันอยากให้คุณมาหากินข้าวเป็นเพื่อนฉันด้วย!”
“ลองนับดูสิว่ากี่วันแล้วที่คุณไม่ได้มากินข้าวเป็นเพื่อนฉัน?”
ไป๋มั่วถึงกับงง ก่อนถามอย่างไม่แน่ใจว่า “หลายวันแล้วเหรอ?”
“ฉันบอกให้ชัด ๆ เลยนะ ใช่แล้ว!”
เจียงลั่วหานพูดพลางยกนิ้วนับไปด้วย
“หนึ่งวันกับอีกเจ็ดชั่วโมงสามสิบสองนาที!”