กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 เช่นนั้นก็มอบเสื้อกันหนาวบุฝ้ายให้สักตัวเถอะ
เช้าตรู่วันต่อมา ไป๋มั่วยังนอนสะลึมสะลืออยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
เขาขยี้ตาแล้วเดินไปเปิดประตูทั้งที่ไม่ได้ใส่เสื้อ
พอเห็นซูหว่านอยู่หน้าห้อง เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่โรงแรม
แต่เขาก็ไม่ได้ลนลานเลยสักนิด
“เข้ามานั่งข้างในก่อนไหม?”
ซูหว่านชะงักจนลืมหายใจ รีบหันหลังให้ทันที ไม่กล้ามองเขา
“เจ้าหมูขี้เซา เร็วเข้า ไปกันได้แล้ว”
ไป๋มั่วไม่ยอมฟัง เขาคว้าแขนเธอแล้วดึงเข้ามาในห้อง
แล้วปิดประตูตามไปด้วย