กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 เมินข้าหรือ? เช่นนั้นก็อย่าโทษข้าแล้วกัน!
เวลาไป๋มั่วอยู่กับซูหว่านหรือเจียงลั่วหานแค่สองคน มือของเขาเป็นต้องหาอะไรทำได้ตลอด
แต่พอทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน เขาก็ได้แต่เอามือล้วงกระเป๋า
ช่วงวันชาติมีคนที่สถานีรถไฟไม่มากเท่าช่วงตรุษจีนก็จริง แต่ก็ยังแน่นขนัดไปหมด
ทั้งสามคนเดินออกจากลานจอดรถ กลืนหายไปกับฝูงคนที่แน่นเต็มพื้นที่จนไม่มีใครสังเกตเห็น
ตั้งแต่เจียงลั่วหานขับรถไปรับซูหว่านที่มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง ไป๋มั่วที่นั่งอยู่เบาะหลังก็กลายเป็นคนที่ถูกกันออกจากวง
จนถึงตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม เขาต้องเดินตามหลังสองสาวอยู่คนเดียว
เขาพยายามแทรกเข้าไปคุยด้วยหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีใครสนใจ
พอเป็นแบบนี้นานเข้า เขาเลยเลิกเข้าไปกวนใจพวกเธอเสียเลย