กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ใครจะไปรู้ล่ะ
ในปี 2004 ท้องฟ้าเหนือเมืองหานหนานยังมองเห็นดาวเต็มฟ้า
บางครั้งก็ยังมีดาวตกหนึ่งหรือสองดวงพาดผ่านให้เห็นด้วย
ไป๋มั่วยกเก้าอี้เอนจากเจ้าของร้านมาหนึ่งตัว แล้วก็นอนเอกเขนกอยู่บนนั้น นับดาวอย่างสบายใจ
กลุ่มเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายกำลังนั่งล้อมกองไฟคุยกัน เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ
“ทำไมไม่ไปคุยกับคนอื่นล่ะ?”
ซูหว่านหยิบแตงโมมาส่วนหนึ่ง เดินเอามาให้ไป๋มั่ว แล้วก็ถามขึ้นตามประสา
ไป๋มั่วยักไหล่ สีหน้าดูจนใจอยู่เหมือนกัน
“ฉันเถียงกับพวกเขาเรื่ององค์ชายห้าว่าตกลงเป็นคนรักจริงหรือเป็นคนไม่รับผิดชอบกันแน่”
“พวกเธอเถียงสู้ฉันไม่ได้ ก็เลยไล่ฉันออกมาไง”