เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในกระโจมบัญชาการกลาง
เล่าปี่ยังคงมีสีหน้าเมตตาเช่นเดิม ระหว่างคิ้วแฝงไว้ด้วยความเวทนาต่อสรรพชีวิตในยุคโกลาหล พลางพินิจผู้กุมอำนาจของสามตระกูลขุนนางใหญ่ตรงหน้า
พอผังเต๋อกงและไขว่เหลียงเห็นเล่าปี่ ก็ผ่อนหลังลงในทันที แล้วค้อมคำนับอย่างนอบน้อมต่อเขา
ผังเต๋อกงกล่าวด้วยความสำนึกผิดว่า
“เสด็จอา... ก่อนหน้านี้โจรโฉผู้นั้นก็ส่งจดหมายมาถึงพวกข้าหลายฉบับ ในบ้านก็มีลูกหลานอยู่บ้างที่ไม่รู้เรื่อง... ถูกคำสัญญาของโจรโฉล่อลวงเอา”
“เรื่องนี้ท้ายที่สุดก็เป็นความผิดของพวกข้า ขอเพียงเสด็จอาโปรดอย่าให้ทัพยกเข้าจิงโจวเลย...”
สีหน้าสำนึกผิดบนใบหน้าของผังเต๋อกงนั้น ไม่มีแม้แต่เสี้ยวเดียวที่เป็นของเท็จ
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเล่าปี่ซึ่งก่อนหน้านี้มีท่วงทีสุภาพบุรุษ กลับคิดจะสั่งกองทัพใหญ่โจมตีเมืองเต็มกำลัง...
หากกองทัพ 120,000 นายนั้นหลั่งไหลเข้าเซียงหยาง ทรัพย์สินที่ตระกูลผังสะสมมาหลายชั่วคนเกรงว่าคงวอดวายจนสิ้น
ไขว่เหลียงก็กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจเช่นกัน