กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เล่าปี่ระงับความตื่นเต้นในใจไว้ได้เล็กน้อย จากนั้นก็มองจ้าวอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาที่แฝงความตำหนิเล็กน้อย
เอ่ยขึ้นว่า
“จื่อหลงเอ๋ย ตอนนั้นเหตุใดเจ้าจึงไม่ห้ามกุนซือ?”
“หากกุนซือเกิดเป็นอะไรขึ้นมาที่เจียงเซี่ย...ใต้หล้าคงจบสิ้นจริง ๆ...”
จูกัดจื้อได้ยินคำนี้ ในใจก็อุทานขึ้นมาทันทีว่าเจ้าตัวดี!
ข้าเนี่ยนะ...ในปากเจ้ากลายเป็นผู้กอบกู้โลกไปได้อย่างไร...
เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อใดกัน?
พอเล่าปี่พูดจบ สีหน้าจ้าวอวิ๋นก็เผยความสำนึกผิดออกมา เอ่ยว่า
“ครานี้เป็นความบกพร่องของข้าเอง จึงทำให้กุนซือตกอยู่ในอันตรายถึงเพียงนั้น...”
จูกัดจื้อโบกมือเล็กน้อย เอ่ยว่า