เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นับแต่ชั่วขณะที่เล่าปี่ชี้กระบี่ยาวเฉียงสู่นภา ท้องฟ้าที่เคยโปร่งใสก็มีเมฆดำลอยเข้ามาหลายก้อนในทันที
เบื้องบนของซินเหย่ เพียงชั่วพริบตาก็ลมฟ้าแปรผัน ราวกับฟ้าดินร่วมปล่อยจิตสังหารออกมากับหลิวเสวียนเต๋อด้วย
ที่จวนกุนซือ จูกัดจื้อเงยหน้าขึ้นมองความแปรผันของลมฟ้าที่เกิดขึ้นกะทันหันบนท้องฟ้า
ใบหน้าที่ตลอดมามักมีรอยยียวนไม่เอาโลกเอาซาก ก็เพิ่มความจริงจังขึ้นหลายส่วน
เมฆดำกับเมฆดำเบียดเสียดกันไปมา ผืนฟ้าสีครามใสกระจ่างมองไม่เห็นแม้แต่เสี้ยวเดียว ในก้อนเมฆดำมีประกายสายฟ้าแลบวาบเป็นระยะ เห็นทีพิรุณกระหน่ำครั้งใหญ่กำลังจะตกลงมา
จูกัดจื้อในยามนี้เงียบสงบยิ่งกว่าปกติมากนัก
ลมใหญ่พัดชายเสื้อของเขากระพือจนส่งเสียงสะบัด
แววตาเวิ้งลึกราวสระน้ำลึก…
ในสมองแวบขึ้นว่า ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ ตนเองเคยบอกเล่าปี่ว่าเล่าเปียวจะตาย และนั่นคือโอกาสใหญ่ที่สุดของเขา
บัดนี้…เล่าเปียวตายจริง ๆ แล้ว…