กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 18 น้ำตารินบนหอตะวันออก ดินแดนรกร้างเยือกแข็ง!
“นั่นมัน…ไข่มุกตะวันออกจริง ๆ หรือ?”
เสียงผู้หญิงที่สั่นเครือดังมาจากช่องสื่อสาร
ประโยคนี้เหมือนค้อนหนักที่ฟาดลงกลางอกของทุกคนในห้องโดยสารอย่างแรง
กู้เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้บัญชาการ สายตาจับจ้องไปที่ทรงกลมที่แตกหักบนหน้าจอไม่วางตา
คล้ายเกินไป เหมือนกับหอไข่มุกตะวันออกของเมืองเจียงไห่ราวกับแกะ
นั่นคือสัญลักษณ์ของเมืองเจียงไห่
เป็นสัญลักษณ์แห่งความรุ่งเรืองของต้าซ่า
ในโลกเดิม มันควรจะสว่างไสวด้วยแสงไฟ สะท้อนอยู่ในระลอกคลื่นของแม่น้ำหวงผู่ โดยรอบเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่เนืองแน่นบนเดอะบันด์