ตอนที่ 28 - บังคับให้พวกมันขย้อนออกมาทีละนิด

ตอนที่ 28 บังคับให้พวกมันขย้อนออกมาทีละนิด

หลี่คุนมีสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที เขาใช้ฝ่ามือปิดหน้าไว้ “ในฐานะลูก ผมจะทำอะไรได้อีกล่ะ”

พูดไปพันคำหมื่นคำ เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว พูดอะไรไปก็ไร้ความหมาย

โชคดีที่ตอนนี้จื่อเหยียนเป็นคนดูแลบ้าน ต่อไปเราจะไม่ยุ่งอะไรทั้งนั้น ให้จื่อเหยียนจัดการ

ยังไงตอนนี้ผมก็เป็นคนกินข้าวนิ่ม พึ่งพาสินเดิมของภรรยาใช้ชีวิตไปวัน ๆ”

หลี่คุนแสดงท่าทีเหมือนคนยอมจำนนต่อโชคชะตา

“ได้ งั้นพวกคุณไม่ต้องยุ่งแล้ว ต่อไปมีเรื่องอะไรก็ยกให้ฉันจัดการ”

“เฮ้อ!”

หลี่คุนถอนหายใจออกมา

หลี่จื่อเหยียนปลอบใจ “พ่อ พ่อก็อายุขนาดนี้แล้ว ใบหน้าแท้จริงของปู่ย่า พ่อน่าจะมองออกตั้งนานแล้ว