ตอนที่ 25 - ทรัพย์สินของตระกูล

ตอนที่ 25 ทรัพย์สินของตระกูล

หลี่จื่อเหยียนฉวยโอกาสตอนกลางคืนลอบกลับเข้าห้องของตัวเองไปอย่างเงียบเชียบ คืนนั้นนางหลับสนิทไร้ฝัน

เช้าวันรุ่งขึ้น นางตื่นมาด้วยความสดใสและนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

ทุกคนเห็นนางก็ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติได้ในทันที

เวินเข่อพูดด้วยความอ่อนโยนว่า “จื่อเหยียน หายดีแล้วหรือลูก”

หลี่จื่อเหยียนยิ้มกว้าง “แม่คะ หนูหายแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่คอยดูแลหนูอย่างไม่ห่างในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้”

“เด็กโง่ แม่ก็ต้องเป็นแม่ของลูกสิ”

คำว่า 'แม่ก็ต้องเป็นแม่ของลูก' คำนั้นทำเอาหลี่จื่อเหยียนรู้สึกซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก

นี่แหละคือความรักของพ่อแม่ มันช่างบริสุทธิ์และสูงส่งเหลือเกิน

มื้อเช้าวันนี้ทั้งครอบครัวทานอาหารร่วมกันอย่างอบอุ่นและมีความสุขเต็มไปด้วยรอยยิ้ม