กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 332 ทุกเสี้ยวนาทีของซืออวี้ล้วนเป็นของฉัน
ทุ่งหญ้าเขียวขจีอันอุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง
ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ทั้งผืนโล่งกว้างอย่างยิ่ง เด็กหนุ่มก้าวเดินขึ้นไป กลิ่นหอมสดชื่นของต้นหญ้าโชยผ่านปลายจมูก สัมผัสนุ่มนวล ชวนให้เคลิบเคลิ้มสะกดจิตอยู่บ้าง
ชวนให้คนอยากวางความกังวลทั้งหมดลง แล้วเอนกายนอนลงไปเช่นนี้ หลับตาพักผ่อนจิตใจ
ในระยะไม่ไกลมีกระท่อมไม้หลังหนึ่ง เรียบง่ายอยู่บ้าง คาดว่าคงเป็นที่พักของเจ้านายที่นี่
อวี๋ชิงไม่ได้รบกวน เขาเลือกผืนหญ้าที่ห่างจากกระท่อมไม้พอสมควรแล้วนอนลง หันหน้าไปทางอาทิตย์อัสดง ปล่อยให้แสงประกายสีทองทางทิศตะวันตกสาดส่องทาบทาไปทั่วทั้งร่าง
ชิงเฟิงพัดผ่านปลายนิ้ว เด็กหนุ่มหลับตาลงอย่างสบายใจ