กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 สถานีถัดไป อ่าวสือมู่
เขากล่าวว่า “ลูกรัก จงมุ่งหน้าไปให้สุดกำลังเถอะ พ่อจะรอลูกอยู่ที่ปลายทางตลอดไป”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงเสน่ห์ เมื่อฟังให้ดีจะพบกลิ่นอายเซียนอันเลื่อนลอย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่โลกมนุษย์พึงมี นี่คือ…เสียงของท่านพ่อ
ทุกถ้อยคำล้วนเย้ายวน สั่นสะเทือนจิตใจ
หน้าต่างค่าสติปัญญาที่เต็มไปด้วยตัวอักษรผิดเพี้ยนเลื่อนผ่านไปหลายรอบ เมื่อสติกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง อวี๋ชิงก็พบว่ามือข้างที่เพิ่งเป็นอิสระถูกใยแมงมุมพันแน่นอีกครา ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด
อากาศรอบตัวยังคงอบอ้าว นอกจากเสียงรถไฟแล่น “กึกกัก กึกกัก” แล้ว ทุกสิ่งกลับเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด
ส่วนเงาศีรษะมนุษย์ที่ทอดอยู่เบื้องบนใต้แสงไฟสีเหลืองหม่นนั้น พลันเหี่ยวแห้งลงชั่วขณะ