กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 ซูสี่เอ๋ย……
ประโยคที่เขาพูดออกมานี้ไม่ใช่การพูดเพื่อสร้างบรรยากาศอย่างแน่นอน
มัน! คือ! ความจริง!
หลังจากเฉี่ยนเฉี่ยนถูกปล่อยตัวไป อวี๋ชิงก็นอนหลับยาวติดต่อกันหนึ่งวันหนึ่งคืน
เขาฝันถึงเรื่องราวที่ยาวนานมากเรื่องหนึ่ง
ในความฝันมีเขา มีซืออวี้ มีท่านพ่อ และยังมี……ป่ามารอาคม
เขานึกถึงกิจวัตรประจำวันที่ได้ใช้ร่วมกับซืออวี้ นึกถึงสาเหตุที่ตนเองเผาป่ามารอาคมทิ้ง……
ในตอนนั้น เขามองดูท่านพ่อบังคับแยกซืออวี้ออกจากกัน โลหิตสีดำสนิทของเจ้าสัตว์ประหลาดน้อยเปื้อนไปด้วยอุณหภูมิที่ร้อนระอุ หยดลงบนใบหน้าของเขา มันลวกจนเขารู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง น้ำตาไหลพรากออกมาไม่หยุด