เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 302 ผ่านประตู? ความเป็นมนุษย์!
【ติ๊ง ติ๊ง ตง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ตง ติ๊ง ติ๊ง ตง ติ๊ง ตง——】
【ติ๊ง ติ๊ง ตง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ตง ติ๊ง ติ๊ง ตง ติ๊ง ติ๊ง ตง……】
นี่คือ……เสียงดนตรีควบคุมหุ่นเชิดดังขึ้นงั้นหรือ?
อวี๋ชิงชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับการกะพริบของห้องถ่ายทอดสดที่หยุดลง ระบบถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
พวกเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบจุดกำเนิดของเสียงที่ดังขึ้นมา
ดนตรีนั้นราวกับดังมาจากนอกชั้นฟ้า แว่วไกลและเลือนลาง แขวนอยู่เหนือยอดพงไพรหมอกที่มืดมิดไร้แสงตะวัน ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนใจจนขนลุกซู่
ในเวลาเดียวกัน ไม่ใช่แค่ป่าบทที่สามเท่านั้น หุ่นเชิดประหลาดในอาณาจักรอื่นต่างก็ถูกควบคุมเช่นกัน โหนกแก้มของพวกมันนูนเด่น ดวงตาถลนออกมา พร้อมกับรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ที่เหมือนกันทุกประการ พวกมันเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ และเคลื่อนไหวไปตามจังหวะดนตรี ทีละก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว……
มุ่งหน้าสู่ป่าบทที่สาม ซึ่งเป็นจุดรวมตัวของทุกคน