กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 84 ยั่วยวนแล้วหนี? หนีไม่พ้น!
ที่นั่นมืดมิดและชื้นแฉะ แมลงชุกชุม สิ่งที่ถูกกองทับถมอยู่คือเด็กหญิงที่ถูกถลกหนังจนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน!
อวี๋ชิงรีบวิ่งเข้าไป ใช้กระบองไฟฟ้าไล่แมลง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเด็กหญิงตัวน้อยที่ลมหายใจแผ่วเบาเรียงรายกันอยู่
“ช่วยฉันด้วย... ช่วยฉันด้วย...”
ริมฝีปากขยับ พวกเธอร้องขอความช่วยเหลือ “เสื้อผ้าของฉัน... หายไปแล้ว...”
“เจ็บจัง...”
“เจ็บจัง...”
ทว่าภายใต้ความเจ็บปวดรุนแรงที่กัดกิน พวกเธอไม่มีแรงเหลือแล้ว เสียงนั้นเบาเกินไป ท่ามกลางเสียงเรียก “พ่อ” ที่ดังระงมไปทั่ว ยิ่งดูไร้ความหมาย
ปลายนิ้วสั่นสะท้าน ร่างกายราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ในที่สุดอวี๋ชิงก็เข้าใจแล้ว!
ความจริงก็คือ—