เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 กลายเป็นเครื่องสังเวย จมดิ่งสู่ห้วงอเวจี
สัญชาตญาณของอวี๋ชิงเฉียบคมมาโดยตลอด
ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น ฝีเท้าผ่อนช้าลง หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความกระวนกระวาย
ในที่สุด ขณะที่เดินเข้าสู่โถงทางเดินไปได้เพียงครึ่งทาง ขาของเขาก็หยุดลงอย่างแนบเนียน เขาหันกลับไปมองในโถงใหญ่ นอกจากพยาบาลสาวที่เข้าเวรตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับแล้ว ก็เหลือเพียง...รูปสลักหินขนาดเท่าคนจริงหนึ่งรูป
นั่นคือรูปปั้นเทวทูต ใต้เท้าเหยียบอยู่บนแท่นสูงประมาณสามเมตร รอบ ๆ ล้อมรอบด้วยรูปปั้นสัตว์เสมือนจริงที่มีขน ซึ่งเลียนแบบสิบสองนักษัตร แต่ทว่า—
เมื่อครู่นี้ รูปปั้นเหล่านี้วางอยู่ในลักษณะนี้หรือเปล่านะ?
เขาจำได้ว่าตอนที่เดินลงมาครั้งแรก ดวงตาของรูปปั้นเทวทูตและสิบสองนักษัตรต่างจ้องมองไปที่ประตู แล้วทำไมตอนนี้...ถึงได้หันมามองเขาหมดเลยล่ะ?
ยิ่งไปกว่านั้น ดวงตาของรูปปั้นเทวทูตไม่ใช่สีของปูนปลาสเตอร์ แต่เป็นสีดำสนิท ราวกับว่า...เป็นดวงตาของมนุษย์!