เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289 - ถ้างั้นเด็กสามคนนี้ก็เป็นของเธอนะ
'เจ็บโว้ย!! เจ็บชะมัดเลยโว้ยยยย!!!'
เธอตะโกนลั่นอยู่ในใจ ในวินาทีนั้น โรน่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายจริงๆ แต่เพราะมันเจ็บปวดมากเกินไป จนถึงกับร้องไม่ออกเลยทีเดียว
สุดท้ายแผ่นหลังของเธอก็กระแทกเข้ากับกำแพงที่อยู่ไม่ไกลอย่างจัง ก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
เนื่องจากแผ่นหลังถูกกระแทกอย่างแรง ตอนนี้เธอจึงรู้สึกชาไปทั้งตัวและเรี่ยวแรงก็เหือดหายไปหมด
"ตึก! ตึก!"
เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย เธอก็พอจะเดาออกว่านี่น่าจะเป็นเสียงฝีเท้าของอาซัน
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก และอาซันก็มายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
"งั้นตามที่ตกลงกันไว้ ตอนนี้อัญมณีเม็ดนี้เป็นของฉันแล้วนะ"
พูดจบ อาซันก็กำอัญมณีที่หน้าอกของเธอไว้ แล้วกระชากมันออกมาอย่างแรง