กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54 - เพลงดาบอสนีคำราม
แม้มันจะเป็นเพียงแค่นิ้วสองนิ้ว แต่คาเอลกลับมองเห็นภาพนิ้วทั้งสองทะลวงทะลุหัวของเขาไปอย่างง่ายดาย
หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลรินลงมาจากหน้าผากของเขาทันที สุดท้ายนิ้วทั้งสองนั้นก็หยุดลงห่างจากดวงตาของคาเอลไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร
การเคลื่อนไหวของคาเอลหยุดชะงักลง ก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดังตึง
ความรู้สึกนี้มันชวนให้ใจสั่นสะท้านเสียจริงๆ เมื่อกี้เขาเหมือนได้สัมผัสกับความตายมาจริงๆ
เมื่อมองคาเอลที่นั่งอยู่บนพื้น เวนเทลก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ลุกขึ้นเถอะ"