0111

⬢⬢⬢

ตอนที่ 111 พวกเขาต่างเปล่งประกายในเส้นทางของตนเอง (จบ)

จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงดึงเขาให้ลุกขึ้น “ไปกันเถอะ พาไปที่หอพักฉัน ฉันเก็บข้าวใหม่ที่เก็บเกี่ยวเมื่อปีที่แล้วไว้ให้คุณด้วย!”

หอพักเดี่ยวของเธอคับแคบยิ่งกว่าสองปีก่อน ชั้นวางของเต็มไปด้วยหนังสือเทคโนโลยีการเกษตรและสมุดบันทึกการทดลอง บนขอบหน้าต่างมีกระถางต้นไม้เล็ก ๆ วางอยู่ ลู่อันเหอชะโงกหน้าเข้าไปดู พบว่าเป็นต้นสะระแหน่ที่เขียวขจี

ถึงจะไม่ได้ติดต่อกันบ่อย แต่จากการตอบคำถามของระบบในแต่ละครั้ง ทำให้รู้ว่าอัตราการตอบผิดของเธอลดน้อยลงเรื่อย ๆ และได้รับรางวัลมากขึ้น เขาจึงรู้ว่าเธอพัฒนาขึ้นมาก

การวิจัยของเขาทุกวันก็แสนจะน่าเบื่อหน่าย อาศัยเพียงเสียงตอนที่เธอตอบคำถามในทุกค่ำคืนคอยประคับประคองจิตใจให้ผ่านพ้นไป

“เหมี่ยวเหมี่ยว…”

ลู่อันเหอหยิบของรูปทรงยาวที่ห่อด้วยผ้าเก่า ๆ ออกมาจากกระเป๋าผ้าใบ “นี่ ให้คุณ”

“อะไรเหรอ?”

โจวอวี๋เหมี่ยวรับมาแล้วคลายผ้าห่อออก เผยให้เห็นกริชยาวหนึ่งฝ่ามือ