ตอนที่ 312

ตอนที่ 312

อาหมานไม่ได้เฝ้ามองจ้าวอวิ๋นจิ่นกินข้าวตลอดเวลา แค่รอให้อีกฝ่ายกินเสร็จจะได้เก็บเก็บจานชาม การจ้องมองคุณหนูจ้าวตอนกินข้าวคงดูแปลก ๆ อาหมานจึงเดินไปเดินมาในห้อง ลองทำความสะอาดดู

จ้าวอวิ๋นจิ่นก้มหน้าก้มตากินบะหมี่แกงกะหรี่ ในหูแว่วเสียงกวาดพื้นจัดของเบา ๆ ของอาหมานไม่ขาดสาย

เธอหวนนึกถึงเรื่องราวคาวเลือดแสนโหดร้ายที่เคยคุยกับอาหมานก่อนหน้านี้ สีหน้าของอีกฝ่ายสงบเรียบเฉยมาโดยตลอด ยามพูดถึงการเจ็บการตายน้ำเสียงกลับไม่มีความสั่นคลอนแม้แต่น้อย แต่ก่อนเธอเคยคิดว่านั่นคือความเข้มแข็ง ตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่านั่นเป็นเพราะอาหมานอาศัยอยู่ตรงชายแดนมานานปี ชินชาเสียแล้วกับความโหดร้ายและใช้กำลัง อารมณ์ความรู้สึกถูกลบล้างจนเรียบราบไปตั้งนานแล้ว