กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 234
รุ่งเช้าวันถัดมา จ้าวอวิ๋นจิ่นยังคงหลับสนิท ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามือบนเอวของเธอผ่อนออก
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองเห็นชายหนุ่มเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว เจิ้งคุนสยงสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำแล้วเดินกลับออกมา ม่านในห้องไม่ได้เปิดไว้ ทว่าแสงที่ส่องลอดมาจากห้องแต่งตัวก็เพียงพอให้มองเห็นรอบ ๆ ได้อย่างชัดเจน
ชายหนุ่มเห็นจ้าวอวิ๋นจิ่นเอาผ้านวมห่อหุ้มตัวเองไว้ เผยให้เห็นเพียงศีรษะเล็ก ๆ กลม ๆ ดวงตาปรือครึ่ง ๆ ดูยังง่วงงวดเต็มที ช่างดูว่าง่ายเป็นพิเศษ มีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้นที่เธอจะยอมว่าง่ายขึ้นมาบ้าง