ตอนที่ 164

ตอนที่ 164

เสียงดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จ้าวอวิ๋นจิ่นเอามืออุดปากไว้ เพราะเธอเห็นปืนสีดำมะเมื่อมกระบอกหนึ่ง เธอคิดว่าเป็นคนร้ายเสียอีก ไม่คิดเลยว่าปืนกระบอกนั้นเพียงแค่ปัดงูให้ปลิวออกไป จากนั้นชายหนุ่มก็ย่อตัวลง พอจ้าวอวิ๋นจิ่นเห็นชัดเจนว่าผู้มาเป็นใคร ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที

“มีงูก็ไม่รู้จักบอกฉันสักคำ” เจิ้งคุนสยงแหวกเถาวัลย์แล้วมุดเข้ามา

“ฉัน... ฉันนึกว่าเป็นคนอื่นน่ะ” จ้าวอวิ๋นจิ่นอธิบาย “ก่อนจะมาที่โพรงไม้ ฉันเห็นนายเดินไปอย่างเงียบ ๆ ตลอดเลย”

เธอไม่ได้อยากให้เจิ้งคุนสยงตาย โดยเฉพาะในตอนนี้ เธอจำเป็นต้องพึ่งพาชายคนนี้ถึงจะออกไปได้

“ถ้าฉันค่อย ๆ แอบย่องเข้ามาจริง ๆ แล้วโผล่พรวดขึ้นมา มีหวังเธอได้ตกใจตายพอดี”