กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 161
เจิ้งคุนสยงกุมมือคู่เล็กของเธอเอาไว้แล้วเริ่มเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ การพาเธอไปด้วยทำให้ไม่สามารถลบเลือนร่องรอยรอยเท้าได้ทั้งหมด จึงทำได้เพียงพยายามไม่ทิ้งร่องรอยไว้เป็นจำนวนมากเท่าที่จะทำได้
จ้าวอวิ๋นจิ่นถือผ้าร่มที่ผู้ชายคนเมื่อกี้โยนทิ้งไว้แล้วพูดว่า “หรือว่า... ฉันจะพันให้คุณด้วยดีไหม”
เจิ้งคุนสยงฟังจบก็คิดว่าได้เหมือนกัน ชั่วคราวนี้การป้องกันสำคัญกว่าจริง ๆ
“อืม”
จ้าวอวิ๋นจิ่นชักดาบทหารที่เอวของผู้ชายออกมา ทำตามอย่างเขาด้วยการตัดผ้าร่มออก แล้วพันเข้ากับแขนของเขา จากนั้นก็มัดแขนของเขาให้แน่น เธอเกร็งคาง พยายามมัดให้แน่นขึ้นหน่อย