กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 151
หลังแม่บ้านเดินออกจากห้องนอน เจิ้งคุนสยงมองเธอเลียไอศกรีมแท่งอย่างอิ่มเอมใจ โดยเฉพาะยามเธอสวมสายเดี่ยวสีขาวขนปุยนุ่ม ดูราวกับกระต่ายตัวน้อย พินิจดูให้ดีเรียวลิ้นยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่ ลิ้นสีชมพูเล็ก ๆ ตวัดไปมาขณะบดเคี้ยวไอศกรีม
ยิ่งเขามองจุดนั้น พลันยิ่งรู้สึกอึดอัดทรมาน
“ถ้าเธออยากออกไปเที่ยว ต้องให้บอดี้การ์ดตามไปด้วย ถ้าเธอไม่คุ้นชินกับบอดี้การ์ดชาย ฉันหาบอดี้การ์ดหญิงให้เธอได้”
นี่คือการยินยอมถอยให้มากที่สุดของเจิ้งคุนสยง ไม่ใช่ว่าเขากวดขันเธอเข้มงวดเกินไป เพียงแต่ช่วงนี้ไม่ได้ อย่างไรก็ต้องรอให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไปก่อน