เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 136
เจิ้งคุนสยงมายังห้องนอนของจ้าวอวิ๋นจิ่น หญิงสาวถูกเขารังแกจนสบหมดสติไป
แต่ก็อย่างว่า การปรนนิบัติด้วยความอ่อนโยนและการปลดปล่อยตามใจชอบอย่างไรก็ไม่เหมือนกัน เขาเดินไปที่ข้างเตียง บนร่างของจ้าวอวิ๋นจิ่นห่มผ้าห่มผืนบาง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ในซอกเล็บยังมีรอยเลือด——
นั่นคือรอยที่นางตะเกียกตะกายข่วนข่วนไปทั่วตอนขัดขืนสุดชีวิต จนทำให้แผงอกของเขาเป็นแผล
เจิ้งคุนสยงห่อผ้าห่มรอบตัวนาง จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นมาอย่างอ่อนโยน เตรียมจะพาอุ้มกลับไปยังห้องนอนของตนเอง
เขาเพิ่งจะวางหญิงสาวลงบนเตียงใหญ่สีเทา จ้าวอวิ๋นจิ่นก็ค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น แล้วจากนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง แค่เห็นชายหนุ่ม นางก็พลันนึกถึงภาพอันป่าเถื่อนเมื่อครู่ หัวใจของนางเหนื่อยล้าเหลือเกิน ไม่อยากจะพังทลายลงอีกเป็นครั้งที่สอง