ตอนที่ 95

ตอนที่ 95

จ้าวอวิ๋นจิ่นถูกชายหนุ่มอุ้มเดินมาถึงข้างเตียงหนานุ่มสีขาว เจิ้งคุนสยงค่อย ๆ วางเธอลงเบา ๆ ยามที่ผ้านวมคลุมลงบนเรือนร่าง ร่างกายของเธอยังคงสั่นสะท้านไม่หยุด

เมื่อครู่เจิ้งคุนสยงมัวแต่ร้อนใจจึงมิได้คิดซับซ้อน หากเธอเพียงแค่หวาดกลัวที่เห็นคนตาย เช่นนั้นต๋าคุนที่ถูกเธอสังหารด้วยมือตัวเอง เหตุใดตอนนั้นเธอถึงไม่มีปฏิกิริยาเช่นนี้?

ฟังไม่สมเหตุสมผล

สมองของจ้าวอวิ๋นจิ่นในยามนี้ค่อย ๆ คืนสติกลับมา เธอขดตัวอยู่ใต้ผ้านวม นอนตะแคงหันหลังให้ชายหนุ่ม แม้ร่างกายยังคงสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ทว่าสมองกลับเริ่มฟื้นคืนความแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ

อีกทั้งยังรู้สึกหวาดวิตกอยู่บ้างต่อตัวเองที่ไม่อาจคุมสติได้เมื่อครู่

สายตาอันสิ้นหวังของผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน มันได้ปลุกความหวาดกลัวที่เธอจงใจหลบเลี่ยงและซุกซ่อนไว้ลึกสุดหัวใจให้ปะทุออกมาทั้งหมด