กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 441 ฉันมีที่ให้เธอพักพิง
เสิ่นมู่ประหลาดใจ “คุณรู้ตัวว่ากำลังฝันอยู่หรือ”
ฉีหมิงเฉินในรูปลักษณ์เยาวชนหันกายกลับมา มองครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตาอย่างสงบ “นอกจากในความฝันของผมแล้ว พวกเขาเป็นกับผมดีขนาดนี้ไม่ได้หรอก”
น้ำเสียงทั้งที่ธรรมดาที่สุด กลับทำให้รู้สึกสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก
“ทำไมคุณไม่จากไปล่ะ” เสิ่นมู่ถาม
ฉีหมิงเฉินทอดสายตาลง ขนตายาวเรียวทอดเงาลงใต้ดวงตากว้างใหญ่ โลกแห่งความฝันของเขาจู่ ๆ ก็ถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว โลกเริ่มถล่มทลายลง รอยยิ้มอ่อนโยนเปี่ยมเมตตาบนใบหน้าคุณนายสิงหยุดนิ่งอยู่ ณ ที่เดิม นั่นคือสีหน้าของคุณนายสิงตัวจริงที่จะไม่มีวันปรากฏ
เสียงของฉีหมิงเฉินที่เลื่อนลอยว่างเปล่าลอยมาจากที่ไกล “ผมจะไปที่ไหนได้ล่ะ”