กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 361 ลาออกก็ต้องตาย
เป็นของทำนองเดียวกับแก่นไม้ จุดหนึ่งที่มีสีของเนื้อไม้ต่างจากที่อื่น ไม่เด่นสะดุดตาเลย ถ้าไม่เพ่งดูก็มองไม่ออก หลังจากแก่นไม้ปรากฏออกมา หลิวกลืนฝันที่เดิมทีอ่อนแรงหมดสภาพก็คลั่งขึ้นมาอีกครั้ง
“ปล่อยฉัน!”
ในโลกแห่งความฝัน ฟ้าและดิน ทั้งอาคารทุกหลังต่างบดขยี้เข้าหาเสิ่นมู่ ราวกับทั้งโลกกลายเป็นกรงขังที่หดตัวไม่หยุด จนเธอรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก เสิ่นมู่หัวเราะเย็น ๆ บนหน้าหมาปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่เรียกได้ว่าชาญฉลาด