กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 355 ฉันยังไม่ตื่น
เสิ่นมู่เปิดประตูออกตามจังหวะ เงาร่างสูงใหญ่ที่อยู่นอกประตูแทบจะประชิดปลายจมูกของเธอ เธอเห็นเนกไทลายแมวคิตตี้สีชมพูที่คนผู้นี้สวมใส่อยู่ในทันที เป็นเนกไทที่เธอเลือกให้พ่อ
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างดีใจ “พ่อคะ พ่อกลับมา...”
รอยยิ้มที่ขึ้นมาถึงครึ่งหนึ่งก็ค้างอยู่บนใบหน้า คนผู้นี้ผิวหนังเขียวคล้ำ ใต้จมูกขึ้นไปเลือดเนื้อเละจนดูไม่ออก คางหายไปทั้งอัน ตามบาดแผลนั้นยังมองเห็นหลอดลมและกล้ามเนื้อที่กระดุกกระดิกอยู่ได้