กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 324 ทุนแห่งความเอาแต่ใจ
สิ่งที่ทำให้จ้าวฮ่าวหรานรู้สึกล้นจนรับไม่ไหวที่สุดก็คือ ในความฝันนั้นเขาเองกลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติธรรมดา หลังจากผ่านเรื่องน่าสิ้นหวังและน่าขยะแขยงมามากมายขนาดนั้น ความเป็นมนุษย์หรือศีลธรรมใด ๆ ก็เทียบไม่ได้กับเรื่องการมีชีวิตอยู่ต่อไป มันขัดกับหลักคิดในการใช้ชีวิตและปฏิบัติต่อผู้คนของจ้าวฮ่าวหรานโดยสิ้นเชิง
ความรู้สึกที่จิตใต้สำนึกคอยตั้งข้อสงสัยในใจของตัวเองแบบนั้น ทำให้เขารู้สึกผิดบาปอย่างประหลาด
“ตอนจบของความฝันล่ะ” เสิ่นมู่ที่ฟังจ้าวฮ่าวหรานเล่าเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากแม้แต่คำเดียว พลันส่งเสียงถามขึ้น