กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 274 อย่าหวังหัวเราะฉัน
หลังฝืนกินมื้อเช้าจนหมด เสิ่นมู่ก็วิ่งไปที่โซนแจกอาหาร ไล่เหมารวบโจ๊กข้าวที่คนอื่นเหลือทั้งหมดไปคนเดียว
ในที่สุดก็มีผู้พิทักษ์ราตรีคนหนึ่งทนไม่ได้ ดึงตัวจ้าวอวี่อันไว้ “อันอัน ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรของเธอกัน”
ชายหนุ่มคนนั้นอายุราวต้นยี่สิบ ไม่ได้แก่กว่าจ้าวอวี่อันเท่าไหร่ ถือได้ว่าอยู่ในรุ่นเดียวกัน
จ้าวอวี่อันสีหน้าเรียบเฉย “ดอกเตอร์เซียวหนิงสั่งไว้”
คนคนนั้นก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ
แต่จ้าวอวี่อันเอียงหน้าไล่ถามต่อ “ไป๋ซ่าง แกก็มีแม่ที่อยู่ในศูนย์พักพิงใช่ไหม”
“ใช่ ทำไมเหรอ”
“ตอนนี้เธอทำงานอะไร”