กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 237 หวงดั่งแก้วตา
เสิ่นมู่มองตามสายตาของเขาไป นอกจากอิฐสีเทาหม่นก้อนหนึ่ง ก็ไม่มีอะไรเลย ตอนนี้ฟ้าเพิ่งสว่างได้ไม่นาน แสงแดดส่องเฉียง ๆ มีเพียงเงาบาง ๆ ใต้ก้อนอิฐเท่านั้น
“ไป” ชายหมาป่าเน้นน้ำเสียงขึ้น เข้มงวดกว่าเดิมเล็กน้อย
ราวกับกำลังพูดกับสิ่งมีชีวิตดื้อรั้นที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้บางอย่าง อวี๋หว่านและคนอื่น ๆ ขมวดคิ้ว งุนงงไม่เข้าใจ
เสิ่นมู่กลับจ้องมองตำแหน่งกลางอากาศนั้น ถอนหายใจ “ตามเขามันเป็นภาระ เธอไปรอเขาที่ฐานกับฉันก่อนเถิด”