กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 235 คนคุ้นเคยที่คาดไม่ถึง
“ใช่แล้ว พี่สาวก็ให้ฉันช่วยเถอะนะ สุดท้ายแล้วขอแค่ให้อาหารฉันสักหน่อยก็พอ” เด็กน้อยพนมมือทั้งสองข้างชูขึ้นเหนือหัว พูดอ้อนวอน
เสิ่นมู่จู่ ๆ ก็เอนตัวไปด้านหลัง แค่เอียงถอยหลังไปไม่กี่เซนติเมตรก็เพียงพอที่จะหลบใบมีดที่พุ่งออกมาจากระหว่างมือทั้งสองข้างของเด็กน้อยอย่างกะทันหันได้ ใบมีดเข้าใกล้กรามของเสิ่นมู่เกือบจะถึงตัวแล้ว แต่ก็ไม่อาจเข้าใกล้ได้อีก เสิ่นมู่ยกเท้าขึ้น เตะเด็กน้อยกระเด็นออกไปไกลหลายเมตรโดยไม่มีมโนธรรมที่จะรักเด็กแม้แต่นิดเดียว
“เวรเอ๊ย!”