กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 สิ่งสำคัญคืออนาคต
ต้องขอบคุณที่ตอนนี้เสิ่นมู่อยู่ในสภาพซอมบี้ หนังหนาเนื้อเหนียว ไม่อย่างนั้นกลิ้งลงมาทั้งรอบแบบนี้ เธอคงถูกกระจกบาดจนเลือดอาบทั้งตัวแน่ ทั้งสองคนจ้องตากันไปมาอยู่นาน
เสิ่นมู่ผลักฉีหลิง “ลุกไปสิ จะทับฉันตายอยู่แล้ว”
ฉีหลิง “……” ลุกขึ้นอย่างว่องไว
เสิ่นมู่ใช้เส้นผมเขี่ยเปิดกล่องใบเล็ก หยิบแร่สีชมพูขนาดเท่าเล็บมือออกมาหนึ่งก้อน
“มู่มู่……” ฉีหลิงดูเหมือนขนพองตั้งชัน มองเธอด้วยความกังวลอย่างยิ่ง
“ทำไมถึงรู้สึกว่ามันอันตราย” เสิ่นมู่จ้องแร่ก้อนนั้นอย่างหลงใหล สีหน้าเหมือนพร้อมจะกลืนหินนั้นเข้าท้องในวินาทีถัดไป