กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 แกล้งกันชัด ๆ
หนิงจิ้นหยางจะหยิ่งผยองสักเพียงใด ก็ยังต้องกินข้าวเพื่อเอาชีวิตรอดไม่ใช่หรือ ค่าตอบแทนวันละสามแต้มแรงงาน ถือว่าไม่ต่ำเลยทีเดียว
เขาผ่อนน้ำเสียงลง “การฝึกของฉันเหนื่อยหนักมาก หวังว่าคุณจะเตรียมใจไว้”
“อื้อ ๆ” เสิ่นมู่พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว
“งั้นก็ได้ คุณวิ่งห้ากิโลเมตรก่อน ยืดเส้นยืดสายหน่อย”
“อื้อ ๆ……เอ๊ะ??” เสิ่นมู่พยักหน้าไปได้ครึ่งทางก็ชะงักค้าง “ห้า ห้ากิโลเมตร?”
พวกเขานิยามคำว่ายืดเส้นยืดสายไม่เหมือนกันหรือเปล่า
หนิงจิ้นหยางพูด “ฉันจะพาคุณวิ่งไปด้วยกัน แค่แถวนี้ ไม่ไปไกล”
เสิ่นมู่มองไม้ค้ำคู่ของเขาอย่างลังเล “ท่านวิ่งไปกับฉันด้วย?”
วิ่งไปด้วยกันทั้งที่ยังค้ำไม้เท้าเนี่ยนะ?