กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 ฉันเปิดมิติได้ด้วยเหรอ
ลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าซอมบี้ขยายใหญ่เต็มตาทันที ถึงดวงตาจะดูปกติเหมือนคนทั่วไป มีตาขาวสีขาว ม่านตาสีดำ แต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีเขียวอมฟ้าราวใยแมงมุมก็ยังทำให้เสิ่นมู่ตกใจจนดวงจิตแทบจะหลุดออกจากร่าง
“แม่จ๋า!”
“…มู่ ฉัน…” ซอมบี้เปล่งคำออกมาอย่างยากลำบากและติดขัดได้เพียงไม่กี่คำ
“หลิง ขอบใจนะ ครั้งหน้าห้ามเข้ามาใกล้ขนาดนี้ตอนฉันนอนหลับ”
เสิ่นมู่ลูบหน้าอกปลอบหัวใจที่เต้นระรัว จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
“เอ๊ะ? หลิง นายพูดได้แล้วเหรอ?”
“อืม” หลิงพยักหน้าแข็งทื่อ ราวกับพยายามยิ้มให้ แต่กลับเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคล้ายฉลามเรียงเป็นแถว เหมือนภาพโปสเตอร์หนังสยองขวัญไม่มีผิด