กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 อีกคำเดียว คอหักแน่
“ฉันมียาและผ้าพันแผล ให้ฉันพันแผลให้หน่อยเถิด” ลู่ซินเหวินยังไม่ยอมจากไป
“ไม่ต้อง!” เสิ่นมู่เน้นน้ำเสียง พร้อมกับความไม่พอใจเล็กน้อย
เธอเหนื่อยมาก แถมยังปวดหัวอีก การขยายการรับรู้สร้างภาระทางจิตให้กับเธอมากทีเดียว ที่เธอโมโหที่สุดคือการบาดเจ็บของตัวเองทำให้การเตือนภัยล่วงหน้าไม่ได้ผลอะไรเลย แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากอันตรายได้อย่างสมบูรณ์
ตอนนี้เธอไม่ต้องตั้งใจรับรู้ด้วยซ้ำ เสียงกรอบแกรบที่ดังมาจากข้างนอกเป็นระยะก็บอกได้แล้วว่าฝูงแมลงยังไม่ไปไหน เสิ่นมู่ต้องคว้าเวลาทุกวินาทีเพื่อฟื้นฟูตัวเอง ไม่ใช่เอาไปเสียเปล่ากับการปล่อยตัววุ่นวายอยู่กับคนที่คอยถ่วงขา