กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 235 รูโหว่
ผู้คนบนกำแพงเมืองเงียบงันไปชั่วขณะ
จากนั้น บางคนก็ทรุดเข่าลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมา
บางคนโอบกอดสหายข้างกายที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน ทั้งหัวเราะทั้งส่งเสียงตะโกน
บางคนนั่งหมดแรงอยู่ใต้ใบเสมา ทอดสายตามองน้ำทะเลเหนือศีรษะ น้ำตาไหลรินปะปนไปกับน้ำทะเล
เฉินจิ่วยวนยืนอยู่บนเชิงเทิน เงียบไปเนิ่นนาน ถึงได้เอ่ยเสียงเบาออกมาประโยคหนึ่ง
“ทำได้ถึงขั้นนี้ ไม่ใช่มนุษย์แล้ว”
เหอโส่วอี้ปาดหน้าไปพลางหัวเราะไปพลาง
“เทพซู เป็นเทพแท้จริง ๆ”
กู้ฉางเกอพึมพำกับตัวเอง