กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 บดบังจนมืดมิด
ทั่วทั้งสนามรบคล้ายจะเงียบสงัดลงไปชั่วขณะ
ผู้คนบนกำแพงเมืองอ้าปากค้างตาค้าง อยู่นานทีเดียวกว่าจะมีคนได้สติกลับมา “ตาย... ตายแล้วเหรอ ดาบเดียวก็ฆ่าได้แล้วเหรอ”
พอคนผู้นั้นเก็บดาบแล้วหันหลังกลับ ในที่สุดก็มีคนมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน
นั่นคือผู้เล่นอิสระคนหนึ่งที่หดหัวอยู่หลังใบเสมามาโดยตลอด ร่างกายเดิมทีสั่นเทาไปทั้งตัว ยามนี้กลับคล้ายถูกกระแสไฟฟ้าช็อต กระโดดผลุงขึ้นมาอย่างแรง นิ้วชี้ไปยังร่างเงานอกเมืองร่างนั้น เสียงแหลมสูงจนแทบจะเพี้ยนไป “คือเทพซู คือซูไห่” เขาตะโกนสุดแรงเกิดจนปลายเสียงแตกพร่า
ทว่าไม่มีใครสนใจ